وقتی می خندی احساس پوچی می کنم .حس می کنم چیزی جز تو برایم مهم نیست . چقدر کوچکم در برابر تو ! در برابر دست هایت , چشم هایت .... لحظه ی تجلی ات باور نکردنی بود . لحظه ای که هبوط کردی بر این روح آشفته . کاش می ماندی کاش درماندگی ام را می فهمیدی کاش ذره ای از عشقی که مرا از ریشه می سوزاند در تو بود . کاش کسی بودم که تو را نمی شناخت . کاش لبخندت برای من بود ...

من ترسیده ام . من ترسیده ام از روزی که دیگر تو نباشی دیگر لبخندت نباشد دیگر چشم هایت نباشد دیگر دست هایت نباشد ... و من ترسیده ام آنقدر که حتی روحم هم می لرزد .

گفته بودم اگر دوباره ببینمت حتما می گویم که چقدر دوستت دارم اما وقتی دیدمت .... خون به مغزم هجوم آورد چیزی نگفتم لال شده بودم شاید ندانم . اما نگفتم . فقط نگاهت کردم .. فقط نگاه ... کاش قلمی داشتم که توان بیان عشقت را داشت ! فقط کاش .... و ای کاش ....بفهمی که چقدر دوستت دارم و کمی دوستم داشته باشی !