قصه از آن جا شروع شد که تو رفتی . نه اشتباه گفتم اینجا که آخر قصه است . قصه از آن جا شروع شد که لبخند زدی . نه اینجا که وسط قصه است .داستان از آن جا شروع شد که برای اولین بار مو هایت را بوییدم وگرمای دستانت را چشیدم . از همان روزی که تو برای اولین بار تجلی کردی . از همان لحظه ای که روحم پاکی روحت را بوسید و من شیفته ات شدم . این تازه شروع کار چشمان تو بود . وقتی درخشیدی , وقتی لبخند زدی , وقتی میان آشفتگی زندگیم پا گذاشتی , قلبم از تپش باز ایستاد . با خود گفتم : این تکرار تولد است یا مرگ ؟ این روییدن است یا خشکیدن ؟ این عشق است یا جنون ؟ من کیستم مجنون ؟ و این تازه قبل از قصه رفتن تو بود . وقتی که رفتی . وقتی از عمق عشقم عبور کردی . وقتی بی توجه به چشمان غم بارم قدم در جاده ی دوری گذاشتی .با خود آرام گفتم : لطافت او در این آشفته بازار جا نمی شد . باید می رفت گریستم و دم نزدم . اما من می دونم که قصه هنوز در رگهای من جاریست . التهاب خواستنت , گرمای نفست , غرورت , رفتنت , همه و همه در من زنده است : لحظه به لحظه , خط به خط .... دوست داشتم پایان قصه تو بر می گشتی اما ... . این التماس برگشتنت نیست قصه ی غمناک من است .